(Ryborzyści – odłam Browarzystów, uformowane +/-  w połowie 2 dekady XXI wieku zrzeszenie wielbicieli spożywania browarów w plenerze, z dojazdem na dwóch kółkach do miejsca spożycia. Rower nie truje!)

Nie poddaję się jednak. Rzucam psu piłkę, niech pobiega. Pies jest głupi jak but i potrafi aportować tylko w jedną stronę. Uwielbia biegać za piłką ale przez dwa lata jeszcze nie zrozumiał, że nie rzucę mu piłki ponownie dopóki mi jej nie przyniesie. (W zasadzie już dawno pogodziłem się z myślą, że aportowanie w jedną stronę to szczyt jego możliwości intelektualnych, że się tak wyrażę. Psa mam od 2 lat i do dzisiaj kiedy wracam do domu ze spaceru i idę schodami, pies za każdym razem zamiast skręcić pod właściwe drzwi, idzie na piętro wyżej).

Tak więc rzucam piłkę. Pies gna ile sił w nogach, ogonem merda, zachwycony, łapie piłkę, po czym robi kilka kroków i wypuszcza piłkę z pyska. No to czas na moją rolę w tym aportowaniu – idę na środek trawnika po piłkę. Idę w skupieniu, każdy krok przemyślany, naprawdę nie jest łatwo  znaleźć na trawie miejsce niezasrane, w które mogę postawić but.

Szybko odechciewa mi się wiosennego spaceru, tego trawnikowego gównianego slalomu, smrodu… Wsiadam na rower i jadę do parku. Przewietrzę się – myślę – położę na trawie, odpocznę. Wjeżdżam do parku, na oko 5 tysięcy ludzi. A to ci niespodzianka, chyba nie tylko ja lubię zieleń. Próbuję się przebić przez pierwszą z brzegu alejkę, ale jest zakorkowana przez baby z wózkami, dzieciaki na rolkach, innych rowerzystów, bezpańsko biegające kundle i parki zakochanych. Ci ostatni są dosłownie wszędzie, na chodnikach, na ławkach, na trawie, obściskują się, obśliniają, zajadają lodami albo watą cukrową. Wylęgli się jak jakaś plaga dosłownie. Połowa tych parek nadrabia wiosennym spacerem  całą zimę spędzoną przed telewizorem przy Tańcu z gwiazdami albo innym chłamie. Druga połowa to pewnie klasyczne internetowe randki – wtopy. Dzieciaki poczuły wiosnę, hormony i te sprawy, to się umówiły na czacie, spotkali i teraz są skazani na siebie przez całe popołudnie. Będą udawać kogoś, kim nie są, udawać kogoś lepszego, myśląc, że im się to udaje, bo chodzą wyprostowani albo mają swoje najlepsze jeansy na dupie. A na koniec pożegnają się standardowym “To się zdzwonimy“.

Mam dosyć tłumu. Wracam do domu, gnam na rowerze ile sił w nogach, żeby jak najszybciej zasiąść przed telewizorem i zobaczyć, która para dziś odpadnie. A później wyjdę jeszcze raz z psem, dawno pupil nie był na dworze, a przecież musi się co jakiś czas wysrać.

Ów portal działa w oparciu o matematyczny algorytm kojarzący zarejestrowanych użytkowników w pary na podstawie wypełnionych ankiet. Wystarczy podać jaką kuchnię preferuję, jak spędzam czas wolny itd. a kandydatki na moją drugą połówkę zasypią mnie propozycjami naiwnie wierząc, że ankietę wypełniałem skrupulatnie i na trzeźwo.

Nie minęła doba, a w mojej skrzynce odbiorczej faktycznie pojawiły się wiadomości od niewiast spragnionych męskich ramion. Eureka! – pomyślałem. Ku mojemu zdziwieniu jednak okazało się, że otrzymałem odpowiedzi na wiadomości, których nigdy nie wysłałem. Portal randkowy spreparował za mnie wiadomość i wysłał do jakiejś białogłowy, a ona to kupiła (choć jak się wczytam w treść wypowiedzi panny Lovekathy to odnoszę jednak wrażenie, że i ta odpowiedź została spreparowana a panna Lovekathy nie ma o tym pojęcia, co więcej – odpowiedź przypomina automatyczne tłumaczenie z innego języka na język polski, co wyraźnie wskazuje, że cały ten proceder to jedna wielka mistyfikacja a konto panny Lovekathy to ściema).

Ponieważ nie lubię, kiedy ktoś mnie wyręcza w amorach, zwróciłem się do portalu randkowego z pytaniem, jakim prawem bez mojej zgody wysyłają wiadomości – rzekomo przeze mnie napisane – do innych użytkowników portalu. Naturalnie nie otrzymałem odpowiedzi.

Poniżej przykład wiadomości, którą otrzymałem, a która jest odpowiedzią na “moją” wiadomość, której nigdy nie wysłałem:

Warto podkreślić, że portal o którym mowa – tak jak i wiele innych – udostępnia swoje usługi za darmo, ale tylko niektóre. Rejestracja za friko, później trzeba zapłacić, jeśli chce się zebrać żniwo, stąd cała mistyfikacja i rozsyłanie do użytkowników fikcyjnych wiadomości, podejrzewam, że nawet od fikcyjnych użytkowników, których konta zostały stworzone w celach reklamowo – propagandowych. No cóż, nie lubię kiedy ktoś próbuje mną manipulować, chyba czas jednak wybrać się nad jezioro na plażę i błądzić wzrokiem w poszukiwaniu tej jedynej. Nie ma to jak naturalna, wzrokowa, niczym nie zmanipulowana selekcja.